Jan Wasilko wśród współpracowników (w górnym rzędzie, pośrodku).

 Strażnik hodowca żubrów w Białowieskim Parku Narodowym.

Urodził się 16 kwietnia 1908 roku we wsi Pracucicze (pow. wołkowyski), w chłopskiej rodzinie Józefa i Marii. Rodzice posiadali nieduże gospodarstwo rolne.

Do Szkoły Powszechnej uczęszczał we wsi Bojary. W 1924 roku ukończył 6 klas. Do tego czasu pomagał rodzicom na gospodarstwie.

W 1924 roku zaczął pracować jako robotnik leśny w Puszczy Białowieskiej. W okresie od 1 listopada 1930 do 15 września 1932 roku odbywał czynną służbę wojskową w 3 Pułku Saperów Wileńskich. Po wojsku wrócił do Puszczy i pracował przy eksploatacji lasu na terenie Nadleśnictwa Oszczep.

W sierpniu 1939 roku został zmobilizowany, brał udział w walkach z Niemcami. Dostał się do niewoli, z której udało mu się uciec. Wrócił w rodzinne strony i podjął pracę w lesie.

W dniu 11 stycznia 1957 roku zawarł związek małżeński z Jadwigą Adaszczyk z Motoczy. Małżeństwo repatriowało się do Polski 28 kwietnia 1958 roku. Jan podjął pracę w cegielni w Polnicy (pow. człuchowski).

W lutym 1959 roku przyjechał z żoną do Białowieży. 1 maja tego samego roku podjął pracę jako sezonowy pracownik fizyczny w Ośrodku Hodowli Rzadkich Zwierząt Białowieskiego Parku Narodowego. W następnym roku został ponownie zatrudniony na sezon (od 1 marca). W dniu 16 listopada 1960 roku przyjęto go do pracy w OHRZ BPN w charakterze kontraktowego strażnika hodowcy, na miejsce Wiktora Bajko, który otrzymał powołanie do odbycia zasadniczej służby wojskowej. Na tym stanowisku pracował aż do czasu odejścia na emeryturę z dniem 31 października 1973 roku.

W aktach osobowych zachowała się o nim opinia jako pracowniku uczciwym, pracowitym, zdyscyplinowanym.

Był członkiem Związku Zawodowego Pracowników Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego.

Zmarł 8 października 1984 roku w wieku 76 lat. Pochowany na cmentarzu w Białowieży. Obok niego spoczywa żona Jadwiga, która zmarła 15 maja 2007 roku w wieku 79 lat.

(Oprac. Piotr Bajko)

Galeria